"Easy Street", lub inaczej "Ulica nicponiów" którą Chaplin odbudował w swoim atelier Lone Star, jest ulicą londyńską położoną gdzieś w okolicach Lambeth czy Kennington Road. Brutal, który ma nieograniczoną władzę nad mieszkańcami tych ruder, odsyła na noszach do komisariatu każdego policjanta, który odważy się zapuścić w Easy Street...
Charlie, znów bezrobotny, wstąpił do misji ewangelistów. Ukradł pieniądze zebrane podczas kwesty, ale piękne oczy żołnierza Armii Zbawienia, Edny, nawracają go natychmiast na drogę cnoty...
Ta droga do Damaszku prowadzi nowożytnego świętego Pawła do komisariatu; Charlie zostaje policjantem...

Prostoduszny Charlie ma pełnić służbę na Easy Street. Aby go steroryzować, brutalny olbrzym wykręca na jego oczach latarnię uliczną. Sprytny Charlie ucieka się do fortelu i wsadziwszy łeb olbrzyma do latarni usypia go gazem...
Odtąd szumowiny z tej dzielnicy drżą przed nim. Obudziwszy się w komisariacie olbrzym łamie meble, bije policjantów, po czym wraca na Easy Street, gdzie zalotny Charlie pomagając Ednie w jej dobrych uczynkach karmi jak kurczęta, dzieci licznej rodziny. Olbrzym odnajduje swojego chwilowego zwycięzcę. Rozpoczyna się gonitwa po domach, ulicach, schodach. Delikatna Edna jest wydana na pastwę morfinisty. Dzięki zastrzykowi z opium, policjant Charlie staje się niezwyciężony i odnosi ostateczne zwycięstwo nad brutalnym przeciwnikiem.

Co niedziela na Easy Street apasze w cylindrach śpieszą na nabożeństwo z Biblią pod pachą, nisko kłaniając się panu policjantowi...
Film kończy się napisem ułożonym przez samego Chaplina jak zresztą wszystkie (bardzo nieliczne) napisy w jego filmach: "Siła służy miłości. Słodycz przebaczenia przyniosła nadzieję i pokój".

Olśniewająca choreografia łączy się w tym filmie z pełnym sarkazmu demaskowaniem obłudy purytańskiej. Pewien szczegół reżyserii zdradza ukryte intencje Chaplina: ci sami aktorzy grają misjonarzy i policjantów, zmieniając tylko strój. Namiętna negacja Chaplina obejmuje takie religię jako jedną z form ucisku nędzarzy. Rudery na Easy Street swoją dramatyczną autentycznością obnażają bezlitośnie nędzę i rezygnację biedaków.