"Idylla na wsi" stała się na rynku amerykańskim (ale nie na rynku europejskim) poważnym fiaskiem kasowym.

W filmie tym Chaplin przechodzi także od wywodu wstępnego, od niszczycielskiej parodii, do groteskowego wzlotu. W pierwszej części filmu przedstawione zostało życie amerykańskiego robotnika rolnego, który pracuje od świtu do nocy, spełniając niczym niewolnik, rozkazy swojego pracodawcy, skąpca i bigota.

Mimo wybiegów godnych bitego psa, niewolnik, karmiony raczej kuksańcami niż chlebem, pada niemal martwy ze zmęczenia i odlatuje w świat, w którym nimfy wabią satyrów w olśnewającym słońcu wieku złotego. Po tym krótkim "popołudniu fauna" obudzony już niewolnik może, korzystając z niedzieli, pójść w odwiedziny do ukochanej. Edna zaniedbuje go jednak dla pięknego automobilisty z miasta...

Biedak usiłuje naśladować swojego szczęśliwego rywala. Pełna dramatyzmu scena, w której nędzne wybiegi biedaka spalają na panewce jak wilgotne naboje...