... Charlie jest znowu "delikatnym osiołkiem", który ciągnie na szczyt długiego zbocza swoją skałę syzyfową - wózek naładowany rolkami tapety, bańkami kleju, drabinami, całym rusztowaniem, na którym niewzruszony pracodawca zasiada niczym na tronie i pali fajkę... Dwaj rzemieślnicy przychodzą do bogatej klientki. Terminator interesuje się szczególnie Edną, która jest pokojówką.

Pani domu boi się o swoje srebro i zamyka je demonstracyjnie w kasie ogniotrwałej. Charlie nie pozostaje jej dłużny. Wkłada wszystkie swoje pieniądze do prawej kieszeni spodni, którą spina agrafką. Pani jest niezadowolona. Ale zachwycona pokojówka pokłada się ze śmiechu. Porzucając rolki tapety Charlie opowiada jasnowłosej przyjaciółce smutną, bardzo smutną historię swojego życia. Nie jest platonicznym wielbicielem. Posążek i abażur wystarczają mu, by wyrazić pragnienie ze szczerością którą tylko precyzja gestu utrzymuje w granicach przyzwoitości...

Po tych ślicznych i głębokich scenach, w których występuje Charlie, zjawia się znowu Chas i przechodzi samego siebie. Kałuże kleju rozlewają się wszędzie jak krowie łajno, tapety chłoszczą po twarzy, rewolwery strzelają zdradzeni mężowie uciekają z rękami na pośladkach, a na zakończenie, wskutek ulatniającego się gazu, dom wylatuje w powietrze.